Als patiënt heeft u recht op duidelijke informatie over uw gezondheidstoestand.
Het uitgangspunt is dat u voldoende informatie moet krijgen, zodat u een weloverwogen beslissing kunt nemen over al dan niet (verder) onderzoeken en/of behandelen. Om die reden dient de hulpverlener de informatie te geven voorafgaand aan een onderzoek of behandeling op een voor u begrijpelijke manier, mondeling maar desgewenst ook schriftelijk. Dit betekent onder meer informatie over: aard en doel van onderzoek en behandeling, alternatieve mogelijkheden en te verwachten gevolgen en risico's.

• uw huidige gezondheidstoestand en de vooruitzichten;
• de aard en het doel van het onderzoek en de behandeling;
• de te verwachten gevolgen en de risico’s daarvan voor uw gezondheid;
• andere methoden van onderzoek of behandeling die in aanmerking komen.

U kunt ook vragen of de informatie voor u op papier wordt gezet, zodat u deze thuis rustig kunt nalezen.

• Aan de patiënt zelf als hij 16 jaar of ouder is.
• Aan de patiënt en de ouders/verzorgers als de patiënt tussen 12 en 16 jaar is.
• Aan de (wettelijke) vertegenwoordiger (ouder, familie, gemachtigde, mentor) bij wilsonbekwaamheid (dus als iemand op grond van zijn leeftijd of verstandelijke vermogens zelf niet in staat is beslissingen te nemen).

Misschien ontstaat er een situatie waarin u juist geen informatie wilt hebben over uw gezondheid. Als u te kennen geeft geen informatie te willen ontvangen, zal de hulpverlener uw wens in principe moeten respecteren. Bestaat hierdoor gevaar voor u en voor anderen dan zal de hulpverlener u toch de minimaal noodzakelijke informatie geven. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn als u een ernstige besmettelijke ziekte heeft.
In uitzonderlijke gevallen kan een hulpverlener ervoor kiezen u geen informatie te geven. Dit kan zich voordoen in noodgevallen als direct ingrijpen geboden is. Ook kan een hulpverlener besluiten bepaalde informatie achter te houden indien hij vreest dat deze tot ernstige schade voor u zal leiden. De hulpverlener is echter wel verplicht om hierover overleg te plegen met een andere hulpverlener. Bovendien behoort hij, als het mogelijk is, de informatie op een later tijdstip te verstrekken aan de patiënt.

U kunt in het proces van informatieoverdracht zelf een belangrijke rol spelen. U kunt bijvoorbeeld van te voren uw vragen op papier zetten, iemand meenemen of het gesprek opnemen. U mag er echt de tijd voor vragen, als iets nog onduidelijk is of u twijfels heeft.
U heeft zelf de plicht naar beste weten inlichtingen te geven en die medewerking te verlenen die redelijkerwijs nodig is voor een goede zorgverlening.